بررسی و تحلیل روابط صفویه و اوزبکان در عصر شاه صفی (1052- 1038)


بررسی و تحلیل روابط صفویه و اوزبکان در عصر شاه صفی (1052- 1038)




با تشکیل دولت صفویه در آغاز سده‌ی دهم هجری( 907ه‍..ق.) مناسبات جدیدی میان ایران با همسایگان خود در شرق و غرب کشور نظیر عثمانیان، اوزبکان و گورکانیان هند، رقم زده شد که وجه غالب اون، درگیری‌های نظامی و کشمکش و ستیزه بود.


بررسی آراء کلام اجتماعی امام موسی صدر
در میان این دولت‌ها، تنش میان صفویان با اوزبکان و عثمانیان شدیدتر بوده و این ستیزه‌ها، جنگ‌های مهمی را بین طرفین شکل داد.


صادق مستشارادوله و مشروطیت ایران
درگیری‌های اوزبکان با صفویان از همان آغاز منجر به جنگ سرنوشت‌ساز مرو میان محمدخان ( شیبک‌خان ) اوزبک و شاه اسماعیل صفوی شد(916ه‍.


تاریخنگاری عهد صفوی (986-905) با تأکید بر تکمله الاخبار عبدی بیگ شیرازی
ق) و دامنه‌ی این منازعات در دوره‌های بعد نیز ادامه یافت.


تداوم و تغییر در تاریخ محلی ایذه از ورود اسلام (17 هـ) تا پایان حکومت خوانین بختیاری (1342 ش)
این درگیری‌ها بیشتر بر سر ولایت خراسان بود که از نظر سوق‌الجیشی و اقتصادی مهم بود و اوزبکان قصد تصرف اون را داشتند و صفویان نیز برای حفظ اون و تثبیت مرزهای شرقی، بارها به مقابله‌ی اونان شتافتند.


بررسی اسناد مربوط به حاکمان تالش در دوره‌ی قاجار
در حاکمیت شاه صفی نیز مرزداران و سرداران اوزبک بارها خراسان را مورد تاخت و تاز برنامه داده و دست به تهاجم و قتل و غارت زدند.


نقش گنده لات‌ها در دوره پهلوی دوم تا پایان کودتای 28 مرداد 1332
در نتیجه شاه صفی با تغییر سیاست مدارا و نرمش اولیه‌ی خود، در برابر اوزبکان موضع شدیدتری گرفت و سرداران او سرانجام توانستند اوزبکان را شکست داده و اونان را وادار نمایند که به برقراری مصالحه در رابطه-ای مسالمت‌آمیز تن در دهند .


مناسبات ایران با کردهاى عراق در جنگ ایران-عراق (شهریور 1359- مرداد 1367/ سپتامبر 1980- اوت 1988)
در این رساله، علاوه بر بررسی زمینه ها و شرایط خصومت و ستیزه‌های دیرینه‌ی صفویان و اوزبکان، به منازعات این دو همسایه در دوره زمامداری شاه صفی ( 1052 – 1038 ه‍..ق.


بررسی سیاست سامانیان در برابر خاندان های حکومت گر محلی
) به ویژه بر سر ایالت خراسان پرداخته شده و ضمن بررسی شرایط درگیری ها و شرح تهاجمات مکرر اوزبکان، روند رابطه‌ی این دو قدرت با یکدیگر در این دوره تبیین شده هست.

یافته‌ی این پژوهش نشان می-دهد که علاوه بر تفاوت دیدگاه‌های مذهبی و پیشینه‌ی دشمنی و نزاع دیرینه‌ی دو دولت ، ایالت خراسان به سبب موقعیت راهبردی در شرق ایران، اهمیت تجاری – اقتصادی، گستره‌ی سرزمینی و چشم‌انداز طبیعی، حیات شهری و بازارهای برخوردار از مصنوعات و ملزومات، عامل عمده‌ای در تهاجمات مکرر اوزبکان به این ایالت در عهد شاه صفی و شکل‌گیری درگیری‌های مکرر بین صفویه و اوزبکان در این دوره بوده هست.

بنابراین، سیاست اوزبکان نسبت به خراسان تهاجم مکرر به قصد تصرف سرزمینی یا غارت و چپاول در راستای هستحکام پایه‌های حکومت خود بود و سیاست صفویه دفاع در برابر تهاجمات با مصون-سازی سرحدات و تشکیل سپاه ویژه‌ی خراسان و حفظ این ایالت مهم در حوزه‌ی حاکمیتی خویش بوده هست.




74 out of 100 based on 64 user ratings 914 reviews