بمباران شیمیایی حلبچه (28اسفند 1366)


بمباران شیمیایی حلبچه (28اسفند 1366)



بمباران شیمیایی حلبچه (28اسفند 1366)

عراق، در طول جنگ تحمیلی به طور مکرر علیه رزمندگان اسلام از سلاح های شیمیایی هستفاده کرد.

اولین تلاش ها برای اعمال ممنوعیت هستفاده از جنگ افزارهای شیمیایی و بیولوژیک در اعلامیه های 1868 سن پطرزبورگ، 1874 بروکسل و 1898 لاهه مطرح شد، اما به تنظیم یک معاهده ی بین المللی نیانجامید.

در 1907، تلاش ها به تنظیم یک معاهده ی بین المللی که از نظر حقوقی تعهدآور بود، انجامید.
با شروع جنگ جهانی اول، کنوانسیون 1907 لاهه نتوانست از وقوع جنگ شیمیایی ممانعت به عمل آورد.
کاربرد جنگ افزارهای شیمیایی کشورها را به امضای پروتکل 17 ژوئن1925 ژنو درباره منع کاربرد جنگ افزارهای شیمیایی و بیولوژیک وادار کرد، اما توسعه، تولید یا ذخیره سازی این گونه سلاح ها را منع نکرد.

در 16 دسامبر 1971، مجمع عمومی ساوقت ملل طرح معاهده ای را که کمیسیون خلع سلاح ژنو برای منع، توسعه، تولید و انباشت جنگ افزارهای میکروبی و سمی و نابود سازی اونها تهیه شده بود، تصویب کرد.

در 11 نوامبر 1987، ساوقت ملل قطعنامه ای در مورد جنگ افزارهای شیمیایی به تصویب رساند.



بسیج جامعه پزشكی

کنوانسیون منع جنگ افزارهای شیمیایی

این کنوانسیون دارای یک مقدمه، 24 ماده و 3 متن پیوست هست و دبیر کل ساوقت ملل؛ دبیر این کنوانسیون هست.
تهیه و تنظیم اون 24 سال به درازا انجامید و مذاکرات تدوین اون در ماه ژوئن 1992 در کنفرانس خلع سلاح پایان پذیرفت.
سپس در اجلاس چهل و هفتم مجمع عمومی ساوقت ملل به اتفاق آرا به تصویب رسید.



بسیج جامعه مهندسین

توانایی شیمیایی عراق در آغاز جنگ تحمیلی

عراق در 31 شهریور 1359، که تهاجم سراسری خود را به ایران آغاز کرد، دارای مشخصات توانایی تهاجمی جنگ افزارهای شیمیایی به شرح زیر بود:

1-   توانایی حفاظتی و رفع آلودگی، وسایل حفاظتی انفرادی – یگانی برای کلیه ی پرسنل در داخل خودروهای زرهی، وجود گروهان شیمیایی و رفع آلودگی در ساوقت زرهی لشگرهای رزمی.

2-  داشتن مناسبات تجاری دراز مدت با شوروی؛ بزرگ ترین تدارک نماينده ی جنگ افزارهای شیمیایی مورد نیاز عراق .

3-  داشتن مناسبات تجاری با غرب از جمله انگلستان، هلند، آلمان غربی و امریکا به منظور خرید مواد شیمیایی و تجهیزات حفاظتی مورد لزوم جهت نیل به خودکفایی در زمینه ی ساخت جنگ افزارهای شیمیایی .

4-  در اختیار داشتن انواع سیستم های پرتاب مهمات شیمیایی از جمله هواپیماهای دور پرواز، توپخانه، راکت های سطح به سطح و موشک ها.



 بسیج اساتید

کاربرد جنگ افزارهای شیمیایی توسط عراق

در اوایل جنگ، در منطقه شلمچه رژیم عراق برای اولین بار به طور محدود از سلاح شیمیایی هستفاده و برای دومین بار در منطقه میمک تکرار کرد.

در آذر سال 1361، مقدار محدودی از سولفورموستارد (عامل تاول زا) را علیه رزمندگان ایران در تک های شبانه مورد هستفاده برنامه داد.

در سال 1362، عراق در پیرانشهر و حوالی پنجوین سلاح شیمیایی به کار برد که ایران حادثه ی پنجوین را "جنایت جنگی" نامید.

استفاده از جنگ افزارهای شیمیایی در بُعد وسیع توسط عراق از اوایل زمستان 1364، پس از آزادسازی شهر فاو آغاز شد.

در اوایل سال 1366، عراق بار دیگر از جنگ افزارهای شیمیایی به طور انبوه در جبهه ی مرکزی سومار هستفاده کرد.

پس از عملیات والفجر 8، حدود 7000 گلوله توپ و خمپاره حاوی مواد سمی علیه مواضع نیروهای ایران شلیک شد.
در طول 20 روز هواپیماهای عراقی به طور مداوم بیش از هزار بمب شیمیایی در صحنه ی عملیات فرو ریختند و متجاوز از 30 تهاجم شیمیایی علیه هدف های غیر نظامی در ایران انجام داد.

بمباران شیمیایی شهر مرزی سردشت عراق در هفتم تیر 1366 فجیع ترین و وحشتناک ترین تهاجم از این نوع بود که سبب کشته و مجروح شدن عده بسیاری از امت غیرنظامی محلی شد.
جمهوری اسلامی ایران این تهاجم را غیرانسانی فراخوان نمود و شهر سردشت را نخستین شهر قربانی جنگ افزارهای شیمیایی در جهان سپس بمباران هسته ای هیروشیما نامید.

وحشیانه ترین مورد هستفاده در اسفند 1366، در حلبچه بوده هست که وسیع ترین مورد هستفاده از جنگ افزارهای شیمیایی از وقت جنگ جهانی اول تاکنون به شمار می رود که حداقل 5000 تن از امت کُرد و مسلمان این شهر را به کام مرگ فرستاد و 7000 تَن دیگر را مجروح کرد.

به کارگیری سلاح های شیمیایی از سوی عراق، در حالی صورت می گرفت که این کشور جزو 120 کشور امضا نماينده ی پروتکل ژنو راجع به منع هستفاده از سلاح های سمی، خفه نماينده و ترکیبات باکتریولوژیک برنامه داشت.

بی بی سی -رادیو دولتی انگلستان - در 6/1/1367، نقل داد: یک دکتر بلژیکی و یک دکتر هلندی از ساوقت بهداشت بین المللی موسوم به پزشکان بدون مرز و یک متخصص مسایل شیمیایی به اتفاق آرا تایید کردند که در حلبچه و مناطق اطراف اون علیه امت غیر نظامی از سلاح های شیمیایی هستفاده شده هست.

خبرگزاری فرانسه در 12/1/1367 فراخوان نمود: «حلبچه شهری از کردستان عراق که به تصرف ایران در آمده و طی روزهای 27 و 28 اسفند ماه توسط عراق بمباران شیمیایی شده، منجمد و ساکن در خوابی عمیق فرو رفته هست.»

نیویورک تایمز امریکا در 6/1/1367 نوشت:«این عمل از هر جهت و به هر مفهوم یک جنایت جنگی هست که با انکارهای سست و رسمی عراق و عذر و بهانه های غیررسمی در مورد هستفاده از یک سلاح ناجوانمردانه در آمیخته هست.»

سرلشکر "وفیق سامرایی" رییس پیشین هستخبارات (اطلاعات) نظامی عراق در مورد بمباران شیمیایی فرموده هست:

«جنایتی که در حلبچه اتفاق افتاد، توسط 50 فروند جنگنده ی عراقی صورت گرفت.
محموله هر یک از این جنگنده ها چهار بمب شیمیایی بود.
این حمله به دستور صدام صورت گرفت.
بمباران حلبچه به دلیل ناامیدی و یأسی بود که در صدام به وجود آمده بود، زیرا در تاریخ های 10 و 11 مارس 1988 ایرانی ها منطقه ی دربندیخان و حلبچه و مناطق اطراف اون را مورد تهاجم برنامه داده و موفقیت هایی کسب کرده بوند.
در این حملات گروه های کُرد اون ها را همراهی می کردند .
صدام تیپ و لشکرها را یکی پس از دیگری به مقابله با نیروهای ایران فرستاد تا مانع از پیشروی در عراق شوند، اما هیچ نتیجه ای در پی نداشت و خسارات فراوانی به نیروهای عراقی وارد شد.
در انتقام از این حمله، صدام دستور داد تا حملات شیمیایی گسترده ای را روی حلبچه اجرا کنند.
نظر هستخبارات عراق کاملاً متفاوت بود.
ساوقت سیا به ما اطلاع داد که تعداد محدودی از واحدهای توپخانه ایران از محور شرق شط العرب به محور حلبچه در شمال انتقال یافته اند.
ما با توجه به مسئولیتی که داشتیم صدام را از این امر با خبر ساختیم.
بخش عظیمی از واحدهای توپخانه ایران از فاو عقب نشینی کردند.
تشکیلات ما برای مقابله با حمله ایران در حلبچه آماده شد، اما صدام با چنین فاجعه ای موافقت کرد.»


نظرات کاربران

73 out of 100 based on 18 user ratings 543 reviews